Mijn vriend vond het ontzettend fijn en moedigde me aan. Ook zijn ouders waren blij. Ik sprak er vaak over met zijn moeder. Soms vroeg mijn vriend zich wel af of ik het echt voor mezelf deed of voor hem. Maar ik deed het voor mezelf. Dit was wat ik ook geloofde. Ik ben rustig aan begonnen. Steeds meer boeken lezen en er met verschillende mensen over praten. Ik kon er in mijn omgeving eigenlijk maar met weinig mensen over praten, omdat niemand er van wist. Mijn vriend heeft me leren bidden en ik ben begonnen om eerst het ochtendgebed te bidden. Ik was zo blij dat ik het kon, dat ik dat geweldige gevoel ook voelde.
Na twee jaar heb ik voor het eerst meegedaan met de Ramadan. Toen ik het mijn ouders vertelde, dat ik mee wilde doen met de Ramadan, werden ze boos. Ze waren het er absoluut niet mee eens. Ze dachten dat ik het niet vol zou houden vanwege mijn gezondheid. Ik heb toch meegedaan, mijn ouders wisten van niets en ik heb het volgehouden. Ik vond het erg fijn en speciaal om mee te maken.
Mijn vriend kwam op een avond thuis van de moskee en had een flyer met daarop Islamitische lezingen voor vrouwen in de moskee in Huizen. Er stond een telefoonnummer op en hij zei dat ik moest bellen, maar dat durfde ik eigenlijk niet. Toch heb ik het gedaan en dat was echt een nieuw begin voor mij. Ik had contact met een Islamitisch meisje en later nog met een Nederlandse moslima, die ik nog ken van de middelbare school. Wat was ik blij, ik heb Allah voor dit alles gedankt.

Met mijn vriend is het uit gegaan. Het ging niet meer tussen ons. We waren uit elkaar gegroeid en er waren teveel dingen tussen ons gebeurd.
Ik heb mijn geloof toen een beetje laten vallen. Ik wist niet meer goed wat ik er mee aan moest en ik had het idee dat ik het misschien toch wel voor mijn vriend had gedaan.
Het Nederlandse meisje waar ik weer contact mee had is in deze periode echt mijn beste vriendin geworden. We vullen elkaar aan en kunnen elkaar steunen in het geloof.
Na een tijdje ben ik goed bij mezelf gaan nadenken of ik dit echt wilde of ik echt in de Islam geloofde. Ik had intussen meer contact met moslima%u2019s gekregen en ik bezocht vaker lessen en lezingen in de moskee. Dit was wat ik geloofde. Ik geloofde voor mezelf. Ik geloof dat Allah de enige God is en Mohammed zijn profeet.

Vier jaar geleden ben ik op mezelf gaan wonen, wat mij ontzettend veel rust heeft gegeven.
Tijdens het Kerstdiner vier jaar geleden bij mijn ouders heb ik een goed gesprek met mijn ouders gehad. Tot nu toe wisten ze niet dat ik zo veel bezig was met de Islam en mij had bekeerd tot de Islam. Ik sprak er wel regelmatig over, maar meer ook niet. Met Kerst kreeg ik van mijn vader en van mijn broertje een boekje over de Islam. Mijn oma vroeg toen of ik de Islam een mooiere godsdienst vindt dat het Christendom. Ik schrok wel een beetje van deze vraag, maar heb er eerlijk antwoord opgegeven. We hebben toen een leuk gesprek gehad over geloven en mijn moeder zei toen dat het haar niet uitmaakt wat iemand gelooft, als die persoon maar gelooft en het in zijn hart heeft. Ik was erg blij dat mijn moeder dit zei. Ik heb ze toen niet verteld dat ik regelmatig naar de moskee ga en naar lezingen, maar dat komt wel.

Mijn ouders heb ik het eigenlijk nooit echt verteld, maar ze zijn er gewoon geleidelijk aan achter gekomen. Het was geen grote ontdekking en/of shock voor ze, want ze hadden het wel door. Ze accepteren het volkomen, we kunnen er open met elkaar over praten en maken regelmatig grapjes over onze geloven. Het is heel luchtig en dat vind ik erg prettig.

Ik heb de Islam voor altijd in mijn hart gesloten en dat zal ook altijd zo blijven.
Salaam aleykoem warahmatoellaahi wabarakatoeh,
van Nasira jullie zuster in de Islam