In 1985 werd ik geboren. Twee ontzettend lieve mensen kregen hun eerste dochter. Zij voedden mij, en later ook mijn twee jongere zusjes, met respect voor anderen, liefde, vriendschap en familiegevoel op. We werden erg verwend, vooral op Sinterklaasavonden en verjaardagen. Mijn zusjes en ik hadden alles wat onze hartjes begeerden. Ieder zijn eigen kamer, goede school en mijn zusjes en ik speelden veel met elkaar. Op mijn vijfde jaar mocht ik zelfs op ballet. Ik vond het geweldig! Toen ik elf jaar was werd ik gevraagd om auditie te doen voor de Nationale Ballet Academie. Met de steun van mijn gehele familie (grootouders, tantes, ooms en natuurlijk mijn ouders) werd ik aangenomen. Nu ging ik vijf dagen in de week naar Amsterdam om daar naar school te gaan, gecombineerd met balletlessen. Nadat ik hier twee jaar op school heb gezeten, ging ik naar een gewone middelbare school en deed ’s avonds en in het weekend balletlessen. Ook deed ik andere soorten dans daarnaast. Het was een geweldige tijd voor mij. Ik mocht in alle grote schouwburgen van Nederland staan, kwam vaak op tv, ging dansen in het buitenland en ik mocht zelfs voor de koningin optreden. Dit ging allemaal door tot mijn zeventiende en natuurlijk met grote trots en veel steun van mijn ouders. Zij reden mij overal heen, bekostigde mijn danskleding, betaalde peperdure dansscholen, reiskosten, etc. Ineens had ik het gehad met het dansen, tot grote teleurstelling van mijn ouders. Mijn interesses lagen bij totaal andere dingen. Ik wilde uitgaan en lang uitslapen. Ook wilde ik zoveel mogelijk bij mijn Marokkaanse vriend zijn waar ik toen al twee jaar verkering mee had. Ik stopte Qadr Allaah (het lot bepaald door Allaah) met dansen.

Zoals ik vertelde had ik een Marokkaanse vriend. Ook had ik veel Marokkaanse vriendinnen. Zij praktiseerde hun geloof niet maar ik vond hun cultuur en religie ontzettend interessant. Mijn kamer veranderde van een danskamer tot een kamer uit de 1001 nacht en weer tot teleurstelling van mijn ouders. Ik leerde meer over de Arabische cultuur en veel dingen vond ik vreemd. Uithuwelijking, jongens die wel uit mogen gaan en meisjes niet, vrouwenbesnijdenis, geweld binnen huwelijken, hoofddoeken, mannen die met meerdere vrouwen mochten trouwen, etc. Ik dacht dat dit ook bij hun religie hoorde. Maar om niet alles klakkeloos aan te nemen, zoals iedereen om mij heen deed, wilde ik het onderzoeken. Ik stelde mijn vragen aan mijn vriend en mijn vriendinnen maar ik kreeg altijd een vaag of geen antwoord. Mensen vroegen ook vaak of mijn interesse voor de cultuur en de religie door mijn vriend kwam. Dit was niet het geval. Mijn vriend deed Ramadan maar was niet echt diep bezig met zijn geloof. Hij zat meer in de disco dan in de moskee. (Alhamdulilaah, alle lof is aan Allaah, is dit jaren later wel veranderd.)

Bij de opleiding die ik toentertijd deed, was een meisje die zeer praktiserend was. Ik stelde haar mijn vragen en zij had altijd antwoord! Eindelijk iemand waar ik van kon leren. Zij is ook degene die mij voor het eerst naar een moskee nam. Ik ging met haar mee naar Amsterdam West. Ik kwam uit een dorp en wist niet wat ik zag! Bekeerlingen, vrouwen met een gezichtssluier, etc. Dus ik met die vriendin naar de moskee en daar gaf een Nederlandse vrouw met een Gimaar (grote hoofddoek) les. Ik was zo blij om haar te zien. Ik zag voor het eerst dat ik niet de enige Nederlandse ben, die interesse heeft voor de Islaam. Deze vrouw leerde mij het verschil tussen cultuur en religie. Zij vertelde met veel kracht en vaak tranen in haar ogen over de Qoraan (het boek van de Islaam) en de prachtige verhalen van de Profeet (vrede zij met hem). Ik was net negentien geworden en je kon mij elke zondag in deze moskee vinden. Daar stond deze vrouw met pijn in haar lichaam les te geven over deze prachtige religie. Ik was ontzettend leergierig. Ik schreef alles op, leerde het uit mijn hoofd, kocht islamitische boeken, huilde bij de lezingen en kon niet wachten tot het weer zondag was. Na de les ging de lerares ook altijd even met wat leerlingen praten. Zij behandelde iedereen als gelijk. Zij keek je niet vreemd aan als je in je spijkerbroek kwam. Zij maakte grote indruk op mij. Omdat de lerares en ik dezelfde achtergrond hadden, spraken we vaak met elkaar en werden we vriendinnen.

Met de kennis die ik nu bezat, had ik een heel ander beeld over de Islaam als mijn vriend. Ik vroeg hem vaak: Voel je je niet schuldig tegenover Allaah dat je een relatie met mij hebt in Haraam (zonder huwelijk)? Vind je het niet erg dat je meer tijd met je vrienden in de disco zit dan dat je tijd besteed aan je religie? Hij antwoordde: Je moet meegaan met de tijd. Waarop ik weer zei: Nee, de Islaam is tijdloos. Wij botste erg binnen het geloof en dus heb ik na vier jaar lang een relatie met hem te hebben gehad, het uitgemaakt. Een week later op 10-10-2004 heb ik de Shahada (geloofsovertuiging) gezegd. Ik had het helemaal niet gepland. Het was een mooie dag en ik voelde dat ik er klaar voor was. Met vele meisjes om me heen, waar ik ondertussen een sterke band mee had opgebouwd, werd ik moslima in de moskee. Mijn Nederlandse vriendin/lerares vertelde me dat de moeilijkste tijd nu was gekomen. Dit begreep ik toen niet. Ik was alleen maar blij!