Ook maakten de ideeen van mijn moeder over Islaam het me niet makkelijker; volgens haar is Islaam achterlijk; hebben vrouwen geen rechten in Islaam en als ze een vrouw in een sluier ziet wil ze die aftrekken. Ze voelt zich persoonlijk beledigd door "zo'n vrouw in een zwarte tent."Ze vindt het vreselijk dat haar dochter zichzelf verbergt i.p.v. showt aan de buitenwereld.Soms schaam ik me zo voor de ideeen van mijn moeder dat ik wou dat mijn moeder mijn moeder niet was, aan de andere kant, Alhamdulillaah, heb ik tenminste een moeder.Insh'Allaah opent Allaah ooit haar hart voor Islaam.21 Jaar heb ik mijn leven zonder Islaam geleid; zonder regels; zonder geweten.En nu? Nu draag ik een verleden met mij mee van pijn, verdriet, liefde, mensen, levenstijlen, gewoontes enz. Omdat ik mij zo alleen en niet gesteund voelde zag ik de zusters ook niet die mij wel wilden steunen. Ik kon het eigenlijk niet geloven, dat er mensen waren die je steunden en troostten zonder er zelf beter van te worden..Ik kon het niet geloven en daarom zag ik het niet. Teleurstellingen en moeilijkheden maken je soms koud en hard; gevoelloos bijna. Het sluit je af voor anderen, het maakt je nog eenzamer dan je al bent. Terwijl je eigenlijk die arm om je heen wilt, ben je te trots om alleen al die hand te nemen.Het leven voor Islaam was ook zo oppervlakkig; zoveel vluchtige vriedschappen en snelle kicks.

Tot voor kort wist ik niet wat ik moest doen; ik wist niet meer hoe ik weer dichter tot Islaam kon komen. Ik wist wel dat ik mij moest vastklampen aan Islaam; aan wat anders of wie anders? Alhamdulillaah, kwam ik naar moskee Badr; tijdens de eerste les heb ik enorm veel gehuild; van verdriet, eenzaamheid, maar ook van zusterschap en geluk.Sinsdien is mijn beleving van Islaam niet meer alleen salaat en een hoofddoek; het is zoveel meer geworden.ik heb zo'n rust, zoveel liefde in mij gekregen. Te weten dat er zusters zijn die mij nemen zoals ik ben, met mijn goede en slechte eigenschappen, met mijn stomme en goede vragen, maakt me sterk! Gister ging ik naar mijn moeder, toen ze mij met m'n sluier zag zei ze: "Ben je weer als een tent verkleed?".het deed me zo'n pijn,ik dacht aan Allaah en zei niets, ik kuste mijn moeder en ging weg. Eenmaal thuis heb ik vreselijk gehuild, bij mijn man; ik voelde me verdrietig en kwaad maar ook sterk, want ik herinnerde me dit gedicht;

 

Ken je mij? Vrede zij met jou, ik ben geduld.
Ken je mij? Ik ben het wapen waar je mee kan strijden
In moeilijke tijden
Ik ben jouw kracht in tijden van onmacht.
Ik ben jouw leidraad in de tijd dat je niet meer verder kunt kunt vechten,
En dreigt te grijpen naar het slechte.
Ik spoor je in tijden van wanhoop aan tot het goede,
En ben daar met de wil van Allaah om je tegen het kwade te behoeden.
Ken je mij? Ik ben geduld.
Ik ben het goede gevoel van hoop dat je opbeurt,
Wanneer er weer iets ergs gebeurt.
Leer mij kennen.maak mij tot je beste vriend,
En word een van hen, die bij Allaah het paradijs verdient.
Laat me je vriend zijn die je in het donker naar licht doet streven,
Als je mij eenmaal bezit, weet dan dat Allaah je een bijzonder geschenk heeft gegeven.