Als Amsterdamse, dochter van twee hippies, ben ik vrij opgevoed. Mijn moeder is Nederlandse en Boeddhistisch en mijn vader is een Maleisische muslim, die niet volgens Islaam leeft en mij er ook nooit over verteld heeft. Mijn ouders zijn gescheiden en ik ben voornamelijk door mijn moeder opgevoed.

Ik danste vroeger veel; was aktief in het uitgaansleven en kende veel mensen. Toch was ik eenzaam en rond mijn zeventiende kreeg ik behoefte aan antwoorden op de vragen die ik had zoals: Waarom leef ik? Wat doe ik hier? Waarom worden we geboren, sterven we, ervaren liefde en verdriet? Ik zocht in Boeddhisme, Jodendom, Christendom, filosofieen en Islaam.Islaam trok mij om zijn vrouwvriendelijkheid en zachtaardigheid. Het is een totale manier van leven en voelde logisch aan.

Ik las veel boeken over Islaam en het sprak me aan dat je het dagelijks praktiseert en dat het niet zo is van "ik geloof wel ergens in, maar dat zit in mijn hart; dat beinvloedt mijn dagelijks leven verder niet." Toch duurde het wel vier jaar totdat ik mijzelf echt muslim voelde. Tijdens die vier jaren las ik veel en vroeg veel en ging samen wonen met een Marokkaanse muslimman. Tijdens een vakantie in Marokko bracht het lot ons bij een alleenstaande moeder met vijf kinderen. Ze leefde naast een riool in een huis zonder dak met alleen muren. Geen dak ter bescherming tegen regen en kou, brandende zon of sneeuw.Geen dak ter bescherming van een gezin zonder vader.Geen dak ter bescherming van een moeder vol zorgen. Ze nodigde ons uit en terwijl ik daar onder de sterrenhemel op de grond zat, dacht ik over het leven na, over deze hartelijke mensen, die aan de ene kant niets hadden en aan de andere kant alles: geloof in Allaah! Wat vreselijk, dacht ik, ik zit hier met merkgympen en gefeund haar en kwam hier naar toe in een auto van 40.000 euro.terwijl ik alleen ben en eenzaam en verdrietig?.Wanneer ben ik dan wel gelukkig?

Als ik een nog duurdere auto koop, of weer een nieuwe broek of als ik met dertig vriendinnen in een bar zit?Op dat moment dat ik aan Allaah dacht bliksemde het in de lucht! Het leek op een teken speciaal voor mij. Ik was muslim maar zei dat tegen niemand, niet eens tegen mijn vriend. Ik wilde het voor mezelf houden en deed alles alleen. Drie weken na deze gebeurtenis zei ik officieel de shahada, in bijzijn van mijn huidige schoonvader.

Naderhand bleek het in praktijk brengen van deze geloofsbelijdenis moeilijker te zijn dan ik dacht; een hoofddoek dragen was voor mij niet moeilijk, maar 's nachts opstaan om te gaan bidden wel! Praten als een moslima was voor mij niet moeilijk, maar denken als een moslima, echt oprecht DENKEN en VOELEN als een moslima.dat kon ik niet! Diep van binnen wist ik het niet meer..ik voelde me in een oceaan gegooid, kon niet zwemmen en om mij heen stonden allemaal mensen met reddingsboeien, maar niemand gooide.Ik ervoer geen steun van familie of vrienden en compleet tegen mijn verwachting vond ik dat ook niet bij muslims.