Mijn verhaal: Vaak hoor ik; vind je het niet moeilijk om moslim te zijn je moet je aan zoveel regels houden? Iedereen, moslim of niet, moet zich aan regels houden. We horen niet te stelen, lieggen, bedriegen, moorden, roddelen, we horen goed te zijn voor onze ouders, we horen te werken voor de kost, we horen naar school te gaan en onderwijs te volgen, we horen onszelf goed te verzorgen en reinigen etc etc. Dit zijn ook allemaal (on) geschreven regels die we heel normaal vinden. Al deze regels gelden ook in de islaam. Ja maar waarom moet je je dan zo kleden?

Ik zeg vaak; welke vader vindt het leuk als zijn dochter met een hotpants loopt? (ja je hebt altijd uitzonderingen, maar over het algemeen). De meeste vaders zien hun dochter ook het liefst degelijk gekleed. Bij mij is degelijk alleen nog wat aangevuld met een hoofddoek.

Het grappige was dat ik de hoofddoek al interessant vond voordat ik uberhaupt moslim was. Het begon zo rond mijn 18e, als ik meisjes op straat zag met een hoofddoek zat ik helemaal te kijken hoe ze dat zo mooi opkregen enzo. Ik las in die tijd ook boekjes over de islaam (dit kwam eigenlijk omdat iemand een keer tegen me zei; waarom word je geen moslim? je levenswijze lijkt er toch al op, zo simpel als dat begon het dus, mijn zoektocht naar de islaam). Ik ben niet echt gelovig opgevoed, had altijd wel zoiets van; er is een God en daar bad ik tot op mijn manier en ging af en toe met mijn vader mee naar de kerk (op feestdagen, hij is christen).

Toen ik op mijn 22ste uiteindelijk moslim werd (het duurde dus een aantal jaren voordat ik daadwerkelijk bekeerde) droeg ik mijn hoofddoek alleen naar school. Ik zat in die tijd in utrecht op school en kende daar niemand dus niemand zou me herkennen. In Amsterdam keek ik enigszins met jaloezie naar meisjes met hoofddoek, ik wilde het zo graag maar wist niet hoe ik dat aan mijn ouders moest vertellen. Ook snapte ik meisjes niet die moslim waren en geen hoofddoek droegen, ik dacht jullie mogen en doen het niet, dat snapte ik echt niet.

Toen ik op mezelf ging wonen ging alles een stuk makkelijker. Ik kon vrijuit bidden, koran lezen, halal vlees eten en mijn hoofddoek dragen. Maar de dood van mijn nichtje heeft alles nog meer in een snelvaart gebracht. Ze was nog erg jong en ik had nooit verwacht dat ze zou overlijden. Ze kwam altijd weer uit het ziekenhuis en ik dacht dat dat die keer ook weer zou gebeuren. Toen mijn moeder belde dat ze was overleden geloofde ik het ook niet. Pas toen ik haar zag drong het tot me door, het was heel vreemd. Toen zij overleden was besefte ik ineens heel goed dat niemand de garantie heeft om morgen te halen, hoe jong en gezond je ook bent. Dat is ook de reden dat moslims altiijd insAallah (als God het wil) moeten zeggen, bij alles want als God het wilt dan zul je elkaar morgen treffen bijvoorbeeld maar het kan ook zijn dat ik er morgen niet meer ben en dat besefte ik me vanaf haar overlijden heel goed.

Ik besloot om me toen meer te verdiepen in mijn geloof. Via een christelijke vriendin kwam ik in contact met een bekeerd meisje. Zij heeft me zoveel geleerd en me met hele lieve meisjes in contact gebracht. We liepen alle lezingen af en belden uren lang met elkaar. Het was zo leuk om met bekeerde meisjes in contact te komen, zoveel herkening, de familie die het moeilijk had met je bekering, met je kleden en hoofddoek etc. Er ging een hele nieuwe wereld voor me open, tot die tijd had ik alleen van huis uit moslimas als vriendinnen gehad en dat is toch heel anders. Vanaf de tijd dat ik op mezelf ging wonen, mijn nichtje overleed en ik deze lieve zuster leerde kennen is alles in een snelvaart gegaan.