Ik ben in een klein dorpje geboren, waar iedereen elkaar kende. Ik zat op een Christelijke school en ging tot mijn vijfde naar de kerk net als iedereen. Mijn ouders hadden veel ruzie en gingen uiteindelijk scheiden, sindsdien negeerden mensen ons en besloot mijn moeder nooit meer naar de kerk te gaan. Een paar jaar later ging mijn moeder schoonmaakwerk doen bij een familie met een heel groot luxe huis, er waren twee dochters waar ik altijd mee ging spelen en logeren. Ik ging met hun mee naar hun kerk; een zwarte jurk aan, een hoedje op en een grote bijbel onder mijn arm. Vanaf mijn zeventiende ging ik naar Hongarije en Roemenie om "het woord van God "te prediken; we zongen over God en Jezus en bezochten kindertehuizen en bejaardetehuizen.Ik wou de jeugd bereiken d.m.v. het Woord te verkondigen.Ik deed een groot kruis om mijn nek en droeg t-shirts met teksten als:" What would Jezus do?". Ik schaamde me nergens voor; ik sprak mensen op straat aan, in kroegen en bussen en treinen. Op school liep ik naar iedereen toe die rookte en maakte een praatje met hun en vroeg ze mee naar de kerk. Ik stapte over naar een andere kerk waar ik liederen ging zingen en gitaar speelde. Iedereen in die kerk sprong van geluk en blijdschap. Ik werd er in naam van Jezus gedoopt. In die tijd had ik last van anorexia; ik slikte laxeertabletten. Ik wilde er van af, maar niet via een dokter of psychiater maar via God!.In de kerk werd er voor me gebeden waarna ik ging trillen en huilen en vallen en schreeuwen als een kleine baby. Ze zeiden dat demonen uit mij moesten en zodoende bleef ik uren, dagen en maanden dag in dag uit in die kerk. Sommige mensen konden niet lopen maar omdat mensen gingen bidden konden ze opeens lopen. Ik vond het allemaal ongelofelijk. Ik richtte een groep op om mee te doen aan de Ramadan, met als doel muslims te bereiken en tot het Christendom te bekeren. We gingen in grote flats van deur tot deur om een praatje te houden, en boekjes in het Arabisch uitdelen.'s Nachts ging ik met vriendinnen de hele nacht voor muslims bidden. We bereikten vele mensen tijdens Ramadan en zijn naar Zweden gegaan speciaal om muslimjongeren te ontmoeten! Hoe meer we over Islaam praatten, hoe meer ik ging twijfelen en interesse kreeg, dus ging ik boeken halen, waaronder de Quraan.Ik ging zoveel mogelijk lezen zodat ik altijd een antwoord klaar zou hebben. Toen ik de Qoraan las raakte het me, maar mijn omgeving stond mij in de weg.Mijn begeleidster merkte dat ik veranderde en zei dat ik rust nodig had. Terwijl ik mij dieper in Islaam verdiepte kreeg ik weer anorexia aanvallen. De kerk ving me op en zei dat ik me "te diep in dingen had verdiept, en mezelf niet meer onder controle had." Ik ervoer dat helemaal niet zo; het was net alsof djinns me aanvielen. Ik wou verder gaan met de Qoraan maar had er de kracht niet voor. Een hele tijd later ging ik naar Amsterdam om in een opvanghuis voor harddrugsverslaafden te gaan werken.Allemaal mensen met problemen natuurlijk, die ik wou helpen met de liefde van God.Voordat ik vertrok ging ik nog even naar mijn kamer en bad tot God en zei:"Heer, ik ga naar Amsterdam om alle muslims tot Christenen te bekeren."

Na enige tijd kreeg ik spijt en heimwee en wou terug naar waar ik vandaan was gekomen, maar ik kon op geen enkele wijze een woning krijgen; ik kon gewoon niet terug. Ik voelde afkeer tegen buitenlanders en asielzoekers die wel een huis kregen, terwijl ik dat niet kreeg in een stad waar ik zo lang gewoond had. Ik stopte met naar de kerk gaan. Luisterde God eigenlijk wel naar mijn gebeden?