Hoe het Begon….

Nadat wij net waren begonnen met Al Ummah was er elke week in de moskee wel een meisje dat de geloofsbelijdenis ging afleggen alhamdulilah. We werden dus meteen in het diepe gegooid want het was de bedoeling dat wij dit in goede banen zouden leiden. De eerste keer waren we met twee zusters van Al Ummah. Het meisje was met haar schoonmoeder en dochtertje naar de moskee gekomen. Zij was wat zenuwachtig maar wij ook! We vroegen haar of ze de shahada voor de groep wilde afleggen (ongeveer 50 zusters) of dat we even apart zouden zitten in een lokaaltje, alhamdulilah ging ze voor optie twee. Met wat zusters gingen we naar het lokaaltje waar we gezellig met zijn allen op de grond gingen zitten. Na een inleidend gesprekje zei  ze de shahada waarna velen wel een traantje wegpinkte. Ook al zie/hoor je dit vaker het blijft mooi om te zien. We zongen wat voor haar en ze kreeg cadeautjes.

Na deze shahada was er iedere week wel een meisje dat shahada zei alhamdulilah. Dit bleef zo doorgaan totdat de lessen in deze moskee naar een andere moskee verhuisde.

We kregen dus binnen een korte tijd veel nieuwe zuster alhamdulilah. Maar wat we vaak zien gebeuren is dat een meisje de shahada zegt en vervolgens zien we haar nooit meer terug. Dit kan/ mag niet gebeuren, daarom zijn wij ook begonnen met het begeleiden van nieuwe zusters. We weten zelf als geen ander hoe het is als je net de shahada hebt gezegd (alle 5 de zusters van Al Ummah zijn namelijk ‘teruggekeerd/bekeerd’).  Er komt van alles op je af en iedereen zegt weer iets anders, het is allemaal erg verwarrend. Daarom is het fijn om dan iemand te hebben op wie je terug kunt vallen als je even door de bomen het bos niet meer ziet.

Na enkele weken hadden we ongeveer 9 nieuwe zusters mashaAllah. Maar omdat niet iedereen van Al Ummah deze zusters kende (we hadden namelijk om en om dienst [1] in de moskee) hielden we een zusterbijeenkomst . InsjAllah willen we dit ook 1 keer in de zoveel tijd doen om elkaar op deze manier te blijven zien. We gingen gezamenlijk bidden en daarna eten. Tussendoor werden nog wat vragen gesteld en aan het einde van de avond kreeg iedereen een bedankje mee in de vorm van een bandje met quran erop.


[1] Iedere zondag was er minimaal 1 zuster van Al Ummah in de moskee voor het geval iemand shahada wilde zeggen of om geďnteresseerden in de islaam te woord te staan.